Albüm Kritik 1439 (Fuming Mouth / The Ringing Bell)

Herkese selamlar! Bugün sizlere dinlerken inanılmaz keyif aldığım bir albümden söz etmek için klavyenin başına oturdum. Gerçekten de böylesi albümlere denk geldiğim zaman çok keyifleniyorum. Etkisi de epey bir sürüyor. Bugün söz edeceğim ABD’li Hardcore ve Death Metal grubu “Fuming Mouth”un bu yıl çıkardığı “The Ringing Bell” albümü işte bütün bu güzel sözleri hak eden albümdür. Açıkçası The Ringing Bell’i dinlemeden önce öyle pek de yüksek seviyede bir beklentim yoktu. Normal düzeyde bir albüm dinleyeceğimi sanıyordum. Neden bu düşünceye kapıldım bilmiyorum ama bazen oluyor bu. Sadece bana değil birçok kişiye oluyordur zaten. Ne güzel ki beklentilerimi ciddi seviyede aşan bir albüm dinlemiş oldum. 2013 yılında Metal camiasına giriş yapmış bir grup Fuming Mouth. Death Metal ve Hardcore’u gayet iyi bir şekilde sentezliyor ve bizlere kafa sallamaktan asla sıkılmayacağımız bir müzik vermiş oluyor. Ben de grubu The Ringing Bell albümü ile ilk defa dinlemiş oldum. Bugün, gün içinde 3 kez dinledim bu albümü. Her dinlediğimde de daha çok keyiflendim. Şimdi The Ringing Bell hakkındaki duygu ve düşüncelerimi sizlerle paylaşabilirim.

Hardcore icra eden grupları da gerçekten seviyorum. Zaten gittikçe sert işler yapan grupları dinlemeyi genel olarak çok seviyorum. Fuming Mouth hakkında araştırma yaparken Metalcore etiketi de vardı ama The Ringing Bell’in Metalcore ile hiçbir alakası yok. Çok daha sert ve çok daha direkt bir albüm. Öyle melodik partisyonlar içermeyen, sertliğinden hiç vazgeçmeyen ve Groove davul yazımları sürekli sizleri kafa sallamaya iten bir albüm. Bu yüzden de sertliği bu şekilde dinlemek inanılmaz keyifli bir his. Grindcore ve Hardcore gruplarının genelde tercih ettikleri tok bir gitar tonu ile çalınmış bütün şarkılar. Bu da benim en çok sevdiğim gitar tonlarından biri oluyor. Özellikle böylesi sert albümlere çok yakışıyor. Bu soundun yanına bir de gürültülü bir bas gitar tonu eklenince işler daha da çirkinleşiyor ve ortaya kaya gibi bir sound çıkmış oluyor. Tabi ki bunu destekleyen davulun da sesinin öyle kısık ve cılız olmaması lazım. Neyse ki Fuming Mouth o konuda da elini korkak alıştırmamış ve bizleri çok iyi bir prodüksiyon ile kaydedilmiş şarkılarla buluşturmuş. Vokale de parantez açmak lazım elbette. Grubun kurucusu olan “Mark Whelan”ın bu sert müzik ile örtüşen şahane bir brutal vokal performansı var. Her şarkıda, şarkıları bağır çağır söylemesine bayıldım. Çünkü bu vokal tarzı ile albüm ile çok daha içli dışlı oluyorsunuz. Bazı şarkılarda temiz vokale de geçiyor ama o kısımları beğendiğimi söyleyemem.

Bu yıl dinlediğim en sert albümlerden biri de The Ringing Bell oldu. Fuming Mouth’u keşfettiğim için çok mutluyum, çok gururluyum. Sizlerin de mutlaka bu gruba ve bu albüme bir şans vermeniz lazım. Bir sonraki yazıda görüşmek üzere, hoşça kalın!

Albüm Puanı: 9/10